Χωρίς αμφιβολία αν ο καθένας από μας αναλογιστεί τις εμπειρίες του στους χώρους εκπαίδευσης ένα είναι σίγουρο. Όλοι θα καταλήξουμε στο ίδιο συμπέρασμα: ότι η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο! Ότι οι συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ που εφαρμόζονται εδώ και μια 20ετία περίπου είναι περισσότερο από εμφανείς στη ζωή και τις σπουδές.

 

Εκπαιδευτική πολιτική της ΕΕ δεμένη και ραμμένη με την ενίσχυση των μονοπωλίων

Η σημασία που δίνει το ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο στην εκπαίδευση φάνηκε ευθύς εξαρχής με την ίδρυση της ΕΕ. από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ φαίνεται καθαρά ότι τα ζητήματα εκπαίδευσης, επαγγελματικής κατάρτισης και έρευνας αποτελούν βασικούς άξονες της πολιτικής της ΕΕ, ευθυγραμμισμένα με την ενίσχυση της κερδοφορίας των μονοπωλίων.

Το γράμμα και το πνεύμα αυτής της Συνθήκης όχι μόνο είναι σε ισχύ από το 1992 που ψηφίστηκε αλλά έχει εμπλουτιστεί κι έχει μπει σε εφαρμογή με δεκάδες οδηγίες, ανακοινώσεις, νομοθετικές πρωτοβουλίες και αποφάσεις των οργάνων της ΕΕ και των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Αντίστοιχα και στη χώρα μας όλοι οι νόμοι για την εκπαίδευση και την έρευνα, που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και τις συγκυβερνήσεις τους, είναι εναρμονισμένοι με την εκπαιδευτική πολιτική που συναποφασίζεται σε επίπεδο ΕΕ, υπηρετούν τους στόχους της πολιτικής της ΕΕ, τους στόχους του κεφαλαίου.

Η εκδήλωση της κρίσης επιτάχυνε τους ρυθμούς εφαρμογής των καπιταλιστικών αυτών αναδιαρθρώσεων, έθεσε πιο επιτακτικά για τις ελληνικές κυβερνήσεις το ζήτημα της προσαρμογής του εκπαιδευτικού συστήματος στις νέες ανάγκες του κεφαλαίου για μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Γι’ αυτό οι αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία που υλοποιούνται σήμερα στοχεύουν πολύ πιο μακριά, στην ανάκαμψη του κεφαλαίου με χειρότερους όρους ζωής, δουλειάς και μόρφωσης για τη νεολαία.

 

Ημερολόγιο

Σποτ της ΚΝΕ για τις ευρωεκλογές