Η ΕE, η λυκοσυμμαχία των μονοπωλίων φροντίζει για… μας εμπλουτίζοντας το λεξιλόγιό μας. Όσοι νέοι και νέες καταδικάζονται απ’ την πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων των κρατών–μελών της στην ανεργία ή την αμορφωσιά ας μάθουν ότι ονομάζονται πλέον… ΝEETs (Not in Education, Employment, or Training).

Έτσι χαρακτηρίζουν τα επιτελεία της ΕΕ τους νέους ηλικίας 15-29 ετών που βρίσκονται εκτός απασχόλησης, εκπαίδευσης ή κατάρτισης. H πλειοψηφία των νέων αυτών είναι παιδιά εργατικών–λαϊκών οικογενειών.

Προς τι όμως η ανησυχία τους, οι έρευνες και οι νέες… ονομασίες;

 

Οι ΝΕΕΤs στην Ευρώπη και την Ελλάδα

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας που εκπόνησε o οργανισμός της ΕΕ “Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για τη Βελτίωση των Συνθηκών Διαβιώσεως και Εργασίας” (Eurofound) 14 εκατομμύρια νέοι και νέες ηλικίας 15-29 ετών βρίσκονταν εκτός απασχόλησης, εκπαίδευσης και κατάρτισης στην ΕΕ το 2011. Απ’ αυτούς τα 7,5 εκατομμύρια είναι ηλικίας 15-24 ετών και τα υπόλοιπα 6,5 εκατομμύρια 25-29 ετών. Συνολικά αποτελούν το 15,4% των νέων 15-29 ετών σ’ όλη την ΕΕ.

Όλοι αυτοί οι νέοι, σ’ όλη την ΕΕ, σε χώρες με μνημόνια και χωρίς, με ευρώ ή εθνικό νόμισμα “απολαμβάνουν” τις ελευθερίες του καπιταλισμού: όχι μόνο είναι άνεργοι, αλλά έχουν πεταχτεί εκτός σχολείου, επαγγελματικών ή πανεπιστημιακών σχολών.

Σύμφωνα με την έρευνα μεγαλύτερο κίνδυνο να συμπεριληφθούν στους ΝΕΕΤs διατρέχουν όσοι έχουν χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, είναι παιδιά μεταναστών, άτομα με ειδικές ανάγκες, παιδιά από φτωχές-λαϊκές οικογένειες και οικογένειες ανέργων.

Τα μεγαλύτερα ποσοστά ΝΕΕΤs στους νέους 15-29 ετών, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat τον Ιούλη του ’12, καταγράφονται στις Βουλγαρία (24,6%), Ιταλία (22,7%), Ιρλανδία (22%) και στην Ισπανία (21,1%). Υψηλά ποσοστά καταγράφονται και στη Μεγάλη Βρετανία (15,5%) και στη Γαλλία (14,5%).

Η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη θέση στην ΕΕ με ποσοστό 23,2%. Σε σχετική έρευνα του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ καταγράφονται ορισμένα ακόμα στοιχεία για τους NEETs στη χώρα μας. Ένας στους τρεις έχει εγκαταλείψει την εκπαίδευση. Μόνο ένας στους δέκα λαμβάνει επίδομα ανεργίας. Η πλειοψηφία δηλώνει απογοητευμένη από το εκπαιδευτικό σύστημα και το σύστημα κατάρτισης. Οι περισσότεροι δηλώνουν απογοητευμένοι από τον ΟΑΕΔ. Η κατάσταση αυτή επιδρά στη σωματική και ψυχική υγεία των νέων. Η πλειοψηφία τους υποφέρει από αυξημένο άγχος, 3 στους 10 δηλώνουν απελπισμένοι.

 

 

 

 

 

 

Το “κόστος” και ο φόβος τους…

Η ΕΕ όμως δεν είναι στατιστική υπηρεσία, δεν αρκείται στις καταγραφές. Τα πορίσματα της έρευνας τουEurofound δείχνουν το πραγματικό τους ενδιαφέρον, τι τους ανησυχεί.

Γράφουν στη σχετική έρευνα: «Το 2011 η οικονομική ζημιά της αποχής των νέων από την αγορά εργασίας ανήλθε σε 153 δισεκατομμύρια ευρώ. Πρόκειται για συντηρητική εκτίμηση, η οποία αντιστοιχεί σε 1,2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ. (…) μερικές χώρες όμως καταβάλλουν ιδιαίτερα υψηλό τίμημα –το οποίο ανέρχεται σε 2% ή και περισσότερο του ΑΕΠ τους». Να τι τους καίει πρώτα και κύρια: η “ζημιά” στα κέρδη των μονοπωλίων, το “υψηλό τίμημα” των επιδομάτων φτωχοκομείου που δίνονται στους άνεργους ή άλλων προνοιακών επιδομάτων, η “ζημιά” από χαμένους φόρους που θα πλήρωναν οι νέοι!

Το οικονομικό κόστος χωρίζεται σύμφωνα με την έρευνα σε άμεσο και έμμεσο. Άμεσο είναι η ζημιά που υφίσταται το κράτος από την καταβολή επιδόματος ανεργίας και άλλων προνοιακών παροχών στα άτομα αυτά. Το έμμεσο σχετίζεται γενικότερα με την απώλεια εσόδων και τη συρρίκνωση του συνολικού μεγέθους της οικονομίας που συνεπάγεται ο αποκλεισμός των νέων από την αγορά εργασίας.

Από εδώ προκύπτει και η ανάγκη να ασκηθεί μεγαλύτερη πίεση στα κράτη-μέλη της ΕΕ ώστε να αυξήσουν τα ποσοστά απασχόλησης των νέων, όχι βέβαια από συμπόνια και ενδιαφέρον για τις ανάγκες της νεολαίας. Αλλά γιατί παρόλο που τους συμφέρει η ύπαρξη ενός “εφεδρικού στρατού εργασίας” που θα συμπιέζει την τιμή της εργατικής δύναμης προς τα κάτω, γνωρίζουν οι αστοί πως η μοναδική πηγή πλούτου είναι η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Θέλουν ένα εργατικό δυναμικό πάμφθηνο, να ανταγωνίζεται αυτό των αναδυόμενων –και όχι μόνο- καπιταλιστικών οικονομιών (Κίνα, Ινδία κ.τ.λ) που όμως θα μπορεί να ενταχθεί στην παραγωγή, θα αποκτάει εργασιακή εμπειρία και δεξιότητες για να στηρίξει την καπιταλιστική ανάκαμψη.

Επιδιώκουν ταυτόχρονα να απαλλάξουν τα καπιταλιστικά κράτη από τα ψίχουλα που δίνουν στους άνεργους και τις οικογένειές τους εξασφαλίζοντας περισσότερο χρήμα για τους εκμεταλλευτές μέσα από τα διάφορα προγράμματα που ανακυκλώνουν την ανεργία, ενώ παράλληλα τσακίζουν μισθούς και δικαιώματα των εργαζομένων.

 

Έκτος απ’ το κόστος υπάρχει και ο… φόβος

Παράλληλα ανησυχούν για τις κοινωνικές συνέπειες που έχει αυτό το φαινόμενο, γιατί οι ΝΕΕΤs φαίνεται να απαξιώνουν το κοινωνικό σύστημα, τους κρατικούς θεσμούς και το πολιτικό προσωπικό κάθε χώρας. Εκτιμούν ότι αυτή η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα κοινωνικής συνοχής.

Τους φοβίζει ότι οι σημερινοί, οι αυριανοί άνεργοι μπορεί να συνειδητοποιήσουν, να παλέψουν, να τους ανατρέψουν. Τους φοβίζει μήπως η απογοήτευση, η ανοχή, η ζωή χωρίς απαιτήσεις που σήμερα αναγκάζει τον άνεργο να δέχεται τα όποια ψίχουλα για να ζήσει, για να επιβιώσει, αύριο γίνει αγώνας ταξικός με συνείδηση, με διεκδίκηση του πλούτου που η ίδια η εργατική τάξη παράγει.

 

Διαχείριση και ανακύκλωση της ανεργίας, στήριξη των εκμεταλλευτών

Για αυτούς τους λόγους η ΕΕ και τα κόμματα του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου σε κάθε χώρα προσπαθούν να διαχειριστούν το πρόβλημα. Η συστηματική καταγραφή και ενασχόληση της ΕΕ και των κυβερνήσεων κρατών-μελών με αυτή την κατηγορία των νέων δεν είναι άσχετη με τον προσανατολισμό που παίρνουν στο όνομα της αντιμετώπισης της ανεργίας, μέσα από τα προγράμματα κατάρτισης και μαθητείας, με τα οποία οι επιχειρηματικοί όμιλοι εξασφαλίζουν ακόμη φθηνότερη εργατική δύναμη και ζεστό χρήμα μέσω επιδοτήσεων, π.χ. των ασφαλιστικών εισφορών.

Τα μέτρα που παίρνουν για να διαχειριστούν αυτό το φαινόμενο δεν είναι προσωρινά. Έρχονται για να μείνουν. Πάνω σε αυτά επιδιώκουν να χτίσουν τις νέες εργασιακές σχέσεις που είναι αναγκαίες προκειμένου να εξασφαλιστεί η κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων. Μέσα από τέτοια προγράμματα, αλλά και τους όρους δουλειάς που αυτά διαμορφώνουν, προσπαθούν να νομιμοποιήσουν τη μισοανεργία και τη μισοαπασχόληση. Να κατοχυρωθούν ως βασική μορφή εργασιακής σχέσης για τους νέους. Μέσα από την παρέμβαση των ΚΕΚ, ΜΚΟ, Δήμων, Εκκλησίας προσπαθούν να θολώσουν το ποιος φταίει για την ανεργία και τη φτώχεια, για την εκμετάλλευση στον χώρο δουλειάς, αλλά και να κρύψουν τι πρέπει να γίνει, να πείσουν τη νεολαία ότι τα συμφέροντά της είναι δεμένα με αυτά των εργοδοτών.

Αντικαθιστούν το δικαίωμα στη μόρφωση, στη μόνιμη και σταθερή δουλειά με ευκαιρίες απασχόλησης, κατάρτισης και εκπαίδευσης! Προτείνουν ανακύκλωση της ανεργίας και μόνιμη περιπλάνηση από τη δουλειά στο θρανίο και στον ΟΑΕΔ. Τα προγράμματα αυτά  “εγγυώνται” στη νεολαία των φτωχών λαϊκών στρωμάτων ζωή με όρους σκλαβιάς.

 

Οι “ευκαιρίες” της ΝΔ και οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ

Στα πλαίσια των κατευθύνσεων της ΕΕ, ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε 440.000 “ευκαιρίες απασχόλησης”. Δηλαδή ούτε μια θέση σταθερής δουλειάς. Δηλαδή ξανά μανά ζεστό χρήμα στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και δυνατότητες να αντικαθιστούν το υπάρχον προσωπικό με άλλο ακόμη πιο φτηνό και ευέλικτο. Ισχυρίστηκε επίσης ότι θα δοθεί λύση μόνο όταν περάσουμε στη φάση της ανάκαμψης «που όλα δείχνουν ότι έρχεται».

Απ’ την άλλη μεριά, ο ΣΥΡΙΖΑ που προσκυνάει την ΕΕ νύχτα μέρα στηρίζει και αυτός τις λεγόμενες“ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης”. Οι θέσεις του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι χαρακτηριστικές και μοιάζουν με αντιγραφή κειμένων της ΕΕ:  «Χρειαζόμαστε μέτρα πολιτικής που (…) να ενθαρρύνουν τους εργοδότες να προσφέρουν θέσεις μαθητείας ή προγράμματα εργασιακής εμπειρίας για νέους ανθρώπους». Πότε θα δουν άσπρη μέρα οι άνεργοι; Εδώ για άλλη μια φορά ο ΣΥΡΙΖΑ συμπλέει με την κυβέρνηση, αφού και αυτός καλλιεργεί την προσμονή για την “ανάπτυξη” που θα ‘ρθει και θα μας… σώσει. Για του λόγου το αληθές, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου έχει υποστηρίξει σε συνέντευξή της: «η ανάπτυξη αποτελεί τη μόνη αξιόπιστη πολιτική για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, και ειδικότερα θέσεων εργασίας για τους νέους».  Ζήσε Μάη μου, άλλα δε θα φας τριφύλλι.

 

Τα κέρδη τους, η φτώχεια μας

Οι νέοι που από μικρή ηλικία “πετιούνται” εκτός σχολείου ή επαγγελματικής εκπαίδευσης, που οι οικογένειές τους δεν μπορούν να πληρώνουν για τις σπουδές τους ή για φροντιστήρια, που δεν βρίσκουν ούτε ένα μεροκάματο, δεν έχουν να περιμένουν τίποτα απ’ την ΕΕ και τους τσακανογλείφτες της. Τα βάσανά μας είναι στο DNA του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που μας καταδικάζει στη φτώχεια, στην αμορφωσιά, στην ανεργία.  Υπάρχουν σε όλες τις φάσεις του, είτε είναι σε ανάπτυξη είτε σε ύφεση και κρίση, ανεξάρτητα από τις “πολιτικές λιτότητας”. Καπιταλιστική ανάπτυξη και μόνιμη σταθερή δουλειά και ολόπλευρη μόρφωση είναι έννοιες ασυμβίβαστες.

Θέλουν οι νέοι και οι νέες να προσαρμόζονται στις ανάγκες της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.  Θέλουν να τους φορτώνουν με  δεξιότητες που αποτελούν το πιο εφήμερο στοιχείο της γνώσης, να τους χρησιμοποιούν για μικρό χρονικό διάστημα και μετά να τους ξαναρίχνουν στην ανεργία και την κατάρτιση. Γι’ αυτό υποβαθμίζουν όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Αυτό εννοούν όταν λένε ότι αυτές πρέπει να συνδεθούν καλύτερα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας.

Ας σκεφτούν σήμερα οι νέοι:

- Γιατί το 2014 δεν μπορεί κάθε νέος εργατικής-λαϊκής οικογένειας, όπου κι αν ζει, να πηγαίνει σχολείο μέχρι τα 18, να μορφώνεται ολόπλευρα χωρίς η οικογένειά του να πληρώνει για τη μόρφωσή του και μετά τα 18 να επιλέγει είτε το πανεπιστήμιο είτε την επαγγελματική εκπαίδευση;

- Γιατί δεν μπορεί ένας νέος απόφοιτος πανεπιστημίου ή τεχνικής σχολής να δουλέψει αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην ειδικότητα που σπούδασε;

- Γιατί δεν μπορεί να εξασφαλιστεί το δικαίωμα στη σταθερή δουλειά με αξιοπρεπή μισθό, ελεύθερο χρόνο, με δικαίωμα στον αθλητισμό και τον πολιτισμό;

- Γιατί δηλαδή δεν μπορούν να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες της νεολαίας;

Εμπόδιο στην ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών μπαίνει η καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία, που για θεό της έχει το μέγιστο δυνατό κέρδος των βιομηχάνων, εφοπλιστών, μεγαλοξενοδόχων, μεγαλοεπιχειρηματιών, τραπεζιτών.

 

Με ΚΚΕ ισχυρό παντού να γίνουμε αυτό που φοβούνται!

Αυτό που χρειάζεται σήμερα απέναντι στα πιεστικά προβλήματα που βιώνει κάθε λαϊκή οικογένεια και τα παιδιά της είναι να οργανωθεί η Λαϊκή Συμμαχία της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, να δυναμώσει την πάλη που στο επίκεντρο θα βάζει τις σύγχρονες ανάγκες μας στη μόρφωση, τη δουλειά, τη ζωή. Να γίνει υπόθεση του λαϊκού κινήματος το μέλλον και η μόρφωση που θα έχουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών. Να δυναμώσει η πάλη για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, κατάργηση του διαχωρισμού των εργαζομένων με βάση την ηλικία. Να μεγαλώσει η πάλη για μέτρα ανακούφισης των άνεργων και των οικογενειών τους.

Οι άνεργοι, οι νέοι των λαϊκών οικογενειών που το εκμεταλλευτικό σύστημα τους έχει στείλει στην ανεργία, στην ψευτοκατάρτιση και στα διάφορα προγράμματα έχουν επιλογή να μην κάνουν σκόντο τη ζωή τους για τα κέρδη μιας χούφτας μονοπωλίων, να μην γίνουν πράγματι χαμένη γενιά από τα σχέδια των εκμεταλλευτών.

Αυτό σημαίνει οργάνωση, ρήξη και αγώνας κόντρα σε ΕΕ–αστικές κυβερνήσεις. Απαιτεί οργάνωση παντού σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολείο και σχολή, σε κάθε γειτονιά να δυναμώνει η λαϊκή οργάνωση και αλληλεγγύη. Να δυναμώνει η αισιοδοξία, η μαχητικότητα ώστε ο λαός να μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων.

Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ παντού αποτελεί εγγύηση για ισχυρή αντιπαράθεση σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση, αποτελεί εγγύηση γιατί δεν κουράζεται, αντέχει, παλεύει κόντρα στον αρνητικό συσχετισμό δύναμης για την αναγέννηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος σε ρήξη με τα μονοπώλια και τον καπιταλισμό.

Ημερολόγιο

Σποτ της ΚΝΕ για τις ευρωεκλογές