ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ

ΑΛΕΚΑΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ ΤΗΣ Κ. Ε. ΤΟΥ ΚΚΕ

ΔΕΥΤΕΡΑ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 2009

Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Σας υπενθυμίζω ότι πριν από αρκετούς μήνες η Κεντρική Επιτροπή δημοσίευσε και κυκλοφόρησε τη διακήρυξη για τις Ευρωεκλογές. Χρειάστηκε όμως έναν εκσυγχρονισμό αυτή η διακήρυξη γιατί εν τω μεταξύ μεσολάβησε η κρίση. Το τελικό κείμενο για τις Ευρωεκλογές είναι αυτό που ήταν ένθετο στο χθεσινό Ριζοσπάστη.
Θυμίζω επίσης ότι στις 20 σελίδες της διακήρυξης αυτής δεν περιλαμβάνονται μόνο εκτιμήσεις, ανασκόπηση εξελίξεων, οι γενικές θέσεις του ΚΚΕ και οι θέσεις απέναντι στην Ε.Ε., αλλά και συγκεκριμένοι στόχοι πάλης, μέτωπα πάλης, θέσεις για τα μεγάλα προβλήματα που, αν θέλετε, καθορίζουν και τα επιμέρους. Έτσι που όποιος διαβάσει αυτή τη διακήρυξη μπορεί να έχει μια συνολική και ειδική γνώση του τι θέλει, τι παλεύει και τι προτείνει στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα το ΚΚΕ.
Επιτρέψτε μου σήμερα να σταθώ σε ορισμένα γενικά σημεία, γιατί από αυτά καθορίζονται και οι θέσεις στα μεγάλα και στα επιμέρους προβλήματα.
Τις Ευρωεκλογές πρέπει να τις δούμε δεμένες και αναπόσπαστες με την κρίση στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Ακριβώς τώρα που μαστίζει η κρίση την Ευρώπη και την Ελλάδα, χρειάζεται ακόμα περισσότερο ισχυρό ΚΚΕ στο κίνημα, στη δράση και στην κάλπη. Το Κόμμα αυτό που είναι σταθερό, έμπειρο, δοκιμασμένο και σε εθνικό επίπεδο και σε πανευρωπαϊκό.
Πρέπει κανείς να πάρει υπόψη του το εξής πράγμα: ότι κόντρα σε όσα λέγονταν, αυτά τα χρόνια αποδείχτηκε ότι η Ε.Ε. δεν μπορεί να γλιτώσει ούτε την κρίση, ούτε φέρνει τη σύγκλιση σε επίπεδα ανάπτυξης και ανάμεσα στους λαούς, ούτε, πολύ περισσότερο, εξασφαλίζει συνεχή, σταθερή ανοδική πορεία στο βιοτικό επίπεδο. Ούτε μπορεί να εξασφαλίσει την ειρήνη, τη δημοκρατία, ούτε αν θέλετε και την πολιτιστική ανάπτυξη, που κι αυτή κάνει τη ζωή του λαού καλύτερη, ούτε ασφάλεια για το σήμερα και σιγουριά για το αύριο.
Δεν υπάρχει δυνατότητα φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση σε μια Ελλάδα που κυριαρχούν τα μονοπώλια, γενικότερα το κεφάλαιο, στην Ευρώπη των μονοπωλιακών μεγαθηρίων.
Ρεαλιστικό δεν είναι αυτό που ακούμε από τα άλλα κόμματα και τις κυβερνήσεις των κρατών μελών της Ε.Ε., ότι μπορεί η Ε.Ε. να βγει από την κρίση εξυπηρετώντας και τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και των εργαζομένων. Ρεαλιστικό είναι αυτό που λέμε εμείς, ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να δεχτούν να κάνουν την παραμικρή θυσία για την κρίση και ότι στα πλαίσια της ΕΕ δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος. Για να υπάρχει χρειάζεται ένα φιλεργατικό, φιλολαϊκό μέτωπο πάλης σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο. Στάση αναμέτρησης απέναντι στην Ε.Ε και τις κυβερνήσεις σε εθνικό επίπεδο, ανεξάρτητα αν στις κυβερνήσεις βρίσκονται φιλελεύθερα, σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ή οι λεγόμενες κεντροαριστερές κυβερνήσεις.
Για εμάς ένα όνομα αξίζει για την Ε.Ε. Είναι ο ευρωπαϊκός χωροφύλακας των κερδών των μονοπωλίων στο σύνολο της Ευρώπης και σε κάθε χώρα. Η Ε.Ε. δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνεργασία κρατών για να συντονίσουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, των μονοπωλίων, που έχουν έδρα σε εθνική βάση και βεβαίως η δράση τους επεκτείνεται σε όλη την Ευρώπη και εκτός Ευρώπης. Και από αυτή την άποψη, όποιος θέλει να δείξει ένα πνεύμα αντίστασης στην Ε.Ε., ένα πνεύμα σαφούς καταδίκης, έως να φτάσει και στη θέση ότι η Ελλάδα εντός της Ε.Ε. δεν έχει μέλλον, αλλά πρέπει να υπάρξει ρήξη, αποδέσμευση από αυτήν, όλη αυτή η γκάμα των ανθρώπων μπορούν να εκφραστούν με το ΚΚΕ, να τιμωρήσουν κυριολεκτικά τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και να μην εμπιστευτούν τα κόμματα της λάιτ κριτικής προς την ΕΕ, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, που όταν το κίνημα είναι κάτω και η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν έχει βρεθεί σε υψηλά επίπεδα, είναι αναφανδόν υπέρ της Ε.Ε., όταν ο λαός αφυπνίζεται τότε κάνει κάποια κριτική και τίποτα παραπάνω ή μια αριστερή βερμπαλιστική φρασεολογία. Και βεβαίως το ΛΑ.Ο.Σ., που παίζει το ρόλο της συντηρητικοποίησης των εργαζομένων, αυτό επιδιώκει. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν δέχεται κανένα μέτρο, ακόμη και φορολογία σε βάρος των επιχειρηματιών, πολύ περισσότερο δεν δέχεται αφαίρεση κερδών τους. Είναι ένα κόμμα το οποίο, όσο κι αν προσπαθεί να το κρύψει, είναι ρατσιστικό, εθνικιστικό, αντιπροσωπεύει κυριολεκτικά το παρελθόν.
Βασικό κριτήριο πρέπει να είναι η στάση των κομμάτων απέναντι στη συνθήκη του Μάαστριχτ. Ας μη πουν οι εργαζόμενοι ότι η συνθήκη του Μάαστριχτ είναι μια υπόθεση παλιά και ότι «μας γυρνάτε στο 1992». Ό,τι ζούμε σήμερα, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης, όχι μόνο απορρέει από τη συνθήκη του Μάαστριχτ, είναι η ίδια η συνθήκη του Μάαστριχτ. Όλες οι κατοπινές απλώς εξειδικεύουν τις γενικές κατευθύνσεις.
Και θέλω να σας θυμίσω, ότι το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα, σε χαλεπή περίοδο, που πήγε κόντρα στο ρεύμα σε όλη την Ευρώπη και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό, που καταψηφίσαμε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.
Τον Ιούλιο του 1992 η Συνθήκη του Μάαστριχτ εγκρίθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Και μιλάμε τώρα ότι με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ κατοχυρώνεται ο πυλώνας της κοινής εσωτερικής αγοράς. Καταργούνται τα εσωτερικά σύνορα της Ε.Ε. προς όφελος της κερδοφορίας των πολυεθνικών. Βέβαια καταργούνται στα λόγια, καταργούνται για το κεφάλαιο. Δεν καταργούνται οι αντιθέσεις ανάμεσα στην γαλλική αστική τάξη, τη γερμανική αστική τάξη, τη βρετανική. Καθιερώνονται οι 4 γνωστές ελευθερίες, η ελεύθερη διακίνηση προσώπων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και κεφαλαίου.
Τι έλεγαν τότε οι εκπρόσωποι της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού;
Κώστας Μητσοτάκης, πρωθυπουργός τότε: «Γυρίζω ευτυχής και περήφανος. Στο Μάαστριχτ πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Πρώτα την ασφάλεια που εγγυάται η πολιτικά ενωμένη Ευρώπη και η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. την οποία πετύχαμε σε πείσμα πολλών αντιδράσεων».
Οι λαοί της Γιουγκοσλαβίας μπορούν να απαντήσουν! Γιατί όταν λέμε ασφάλεια δεν εννοούμε την ασφάλεια κάποιων χωρών, εννοούμε γενικά την ασφάλεια όλων. Βεβαίως εμείς όταν λέμε ασφάλεια εννοούμε την ασφάλεια του λαού, να αισθάνεται ότι δεν τον απειλεί η ανεργία, η φτώχεια, η επιδείνωση των δικαιωμάτων του βιοτικού επιπέδου.
Ανδρέας Παπανδρέου, τότε Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αξιωματική αντιπολίτευση: «Ως γνωστόν το ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει για την κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Οι δείχτες - στόχοι συνιστούν το όραμα ενός Ευρωπαίου τραπεζίτη. Αυτά, δε, ανεξαρτήτως του ότι και πάλι θα έπρεπε να ψηφίσουμε για το Μάαστριχτ».
Δηλαδή, είπαμε και μια κουβέντα για την Ευρώπη το όραμα του τραπεζίτη, αλλά εμείς θα ψηφίσουμε!…
Ανάλογη ήταν και η θέση του Συνασπισμού. Αλλά ας δούμε τι λέει σήμερα ο Πρόεδρος του Συνασπισμού όπου υποτίθεται ότι έχει βάλει νερό στο κρασί του, υποτίθεται στην ευρωλαγνεία. Λέει το εξής: «Το ζήτημα για μας τότε», δηλαδή όταν ψήφισε ο Συνασπισμός τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, «ήταν αν θα είμαστε αρνητικοί στην ενοποίηση, στην ολοκλήρωση της Ευρώπης συνολικά ή αν θα είμαστε ανεκτικοί στην ολοκλήρωση της Ευρώπης, ασκώντας μια κριτική στον τρόπο που αυτή θα γίνει. Επιλέξαμε το δεύτερο δρόμο». Ο εύκολος δρόμος! Ψηφίζω και μετά ρίχνω και μια κριτική και θεωρώ ότι αυτό αποτελεί συγχωροχάρτι…
Αποτέλεσμα. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ συμμετείχαν ενεργά, συναποφάσισαν σε όλα τα της Ε.Ε., και σε όλα τα κατοπινά. Εδώ να το ξεκαθαρίσουμε. Εμείς δεν λέμε ότι η Ε.Ε. μας επιβάλει, απ’ έξω. Υπάρχει συναπόφαση και αυτό μετράει. Στο κάτω - κάτω κανείς αν δεν θέλει δεν μπορεί να στο επιβάλει απέξω. Υπάρχει συναπόφαση.
Θέλουμε να προσθέσουμε και κάτι άλλο. Η Ε.Ε. δεν είναι απλώς η ενιαία αγορά, είναι και ο Ευρωστρατός, ο οποίος είναι ο ευρωπαϊκός πυλώνας του ΝΑΤΟ. Κρίσιμο ζήτημα. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ συμφώνησαν για την ίδρυση και ισχυροποίηση του Ευρωστρατού ως κυβερνήσεις και ως αντιπολίτευση. Ο Συνασπισμός πρόσφερε από την πρώτη στιγμή και επί της ουσίας στήριξη στον Ευρωστρατό. Και μάλιστα είπε: «έχει νόημα ο Ευρωστρατός αν εντάσσεται στην προοπτική της πολιτικής ενοποίησης και αυτονόμησης της Ευρώπης». Αυτό δεν είναι τίποτα! Θέλει Ευρωστρατό που βοηθάει στην ενοποίηση και στην αυτονόμηση της Ευρώπης. Αυτονόμηση από που; Από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μα η Ε.Ε. είναι αυτόνομη από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν είναι αυτόνομη ιδεολογικά και πολιτικά, από τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι άλλο θέμα. Δηλαδή σε τελευταία ανάλυση τι τον θέλεις τον Ευρωστρατό; Για να απειλείς τις Ηνωμένες Πολιτείες στη διαμάχη με τις αγορές; Και μάλιστα εντάσσει τον Ευρωστρατό στην πολιτική της ενοποίησης. Ο Ευρωστρατός είναι ιμπεριαλιστικός, καθαρά πράγματα. Και μάλιστα παραμένει ο ευρωπαϊκός πυλώνας του ΝΑΤΟ. Η ίδια η Ε.Ε. λέει «δεν χρειάζεται παντού να πηγαίνει το ΝΑΤΟ, μπορούμε να πάμε εμείς». Και το ρόλο τον ζούμε, δεν θα ήθελα να πω λεπτομέρειες.
Εμείς επίσης ως περιεχόμενο στη μάχη των Ευρωεκλογών θέτουμε το ίδιο περιεχόμενο που θα θέσουμε και στη μάχη των εθνικών εκλογών. Υπάρχει διαφορά στις δυο αναμετρήσεις; Υπάρχει μια διαφορά, αλλά για εμάς δεν είναι καθοριστική.
Στη μια σχηματίζεται εθνικό Κοινοβούλιο και στην άλλη Ευρωκοινοβούλιο. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση χρειάζεται η καταδίκη της πολιτικής της Ε.Ε. Και στις εθνικές εκλογές πρέπει να καταδικαστεί η Ε.Ε. Χρειάζεται η καταδίκη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και χρειάζεται να μην αποτελέσουν εναλλακτική επιλογή τα κόμματα εκείνα που είτε συντηρητικοποιούν τη λαϊκή συνείδηση, είτε αμβλύνουν τον ριζοσπαστισμό της.
Η καταδίκη της Ε.Ε. είναι μονόδρομος. Και θέλω να σταθώ στο εξής ζήτημα, στους μύθους που αποκαλύφθηκαν. Αν πριν λίγα χρόνια μπορούσε κανείς να εξηγήσει το φαινόμενο της πίστης σε κάποιες εξαγγελίες - ψέματα λέμε εμείς- και στους μύθους, σήμερα κατά τη γνώμη μας δεν υπάρχει τέτοια δικαιολογία.
Ναι, η Ε.Ε. είναι μονόδρομος μόνο για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας των κρατών μελών και των κομμάτων που τα υπηρετούν. Πραγματικά, μια Ελλάδα έξω από την Ε.Ε. θα δημιουργούσε προβλήματα σε επιχειρηματικά μεγαθήρια της Ελλάδας, γιατί δεν θα είχαν όλο αυτό το οπλοστάσιο, τη νομιμοποίηση και την αβάντα της Ε.Ε.
Το δικό τους λοιπόν μονόδρομο συμφερόντων τον βαφτίζουν μονόδρομο για τους λαούς.
Είναι ρεαλιστικό αυτό που εμείς λέμε, ότι η Ελλάδα μπορεί να βρει το δρόμο, ο ελληνικός λαός μπορεί να βρει το δρόμο του μέσα από την πάλη που ξεκινάει το λιγότερο από την ανυπακοή και απειθαρχία και φτάνει ως την ουσιαστική ρήξη με την ίδια την Ε.Ε. Εμείς θεωρούμε ότι η συνεργασία στην Ευρώπη θα είναι ωφέλιμη μόνο όταν πάψει να υπάρχει πλουτοκρατία σε όσο γίνεται περισσότερες χώρες της Ε.Ε. και βεβαίως τελικά σε όλη την Ευρώπη. Κι αν θέλετε όταν η Ευρώπη γίνει σοσιαλιστική, τότε μπορούμε να μιλάμε για την Ευρώπη της συνεργασίας, για την Ευρώπη που πραγματικά θα προσχωρήσουν οι λαοί εθελοντικά και όχι με τη δύναμη των όπλων, με τα βερεσέ, με τους ψεύτικους μύθους των κοινοτικών ποσών. Θα προσχωρήσουν εθελοντικά γιατί θα τους συμφέρει μια τέτοια Ευρώπη και όχι στο όνομα κάποιων πακέτων.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι αδελφότητα, είναι μία συμμαχία θηρίων κυριολεκτικά. Όταν έγινε η ΕΟΚ τους ένωνε η αντίθεση, η πάλη, το μίσος προς το σοσιαλιστικό σύστημα. Σήμερα τους ενώνει η προσπάθεια για την ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των λαών και η προσπάθεια να ισχυροποιήσουν στις πλάτες των λαών την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για να διεκδικήσουν μερίδια και εκτός Ευρώπης, στη Λατινική Αμερική και αλλού, απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε περιφερειακές καπιταλιστικές δυνάμεις που αναπτύσσονται.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αδελφότητα μόνο όταν πρόκειται να πάρουν κοινές αποφάσεις εναντίον των λαών. Για κοιτάξτε τώρα στην κρίση, η Γαλλία τσακώνεται με τη Γερμανία, η Γερμανία τα φτιάχνει με τη Ρωσία, η Μεγάλη Βρετανία «κλείνει μάτι» στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες που εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην αρχή ικέτευαν να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τώρα τείνουν χέρι προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και με την πλάτη των Ηνωμένων Πολιτειών να πιέσουν για να πάρουν κοινοτικά ποσά για τους δικούς τους επιχειρηματίες, για τη δική τους τάξη.
Απάτη κυριολεκτικά και μύθος είναι ότι τα κοινοτικά κονδύλια έσωσαν την Ελλάδα. Εάν η Ελλάδα ήταν μακριά απ’ τις δεσμεύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια Ελλάδα βεβαίως της λαϊκής εξουσίας, της εργατικής εξουσίας, που θα οργάνωνε την οικονομία και την κοινωνία στη βάση των ανθρώπινων αγώνων και όχι του κέρδους, δε θα είχε έσοδα; Δε θα είχε χρήματα; Θα συγκέντρωνε πλούτο, με τη διαφορά ότι θα ανήκε στο λαό.
Θα μου πείτε, μπορεί η Ελλάδα να σταθεί αυτάρκης και μόνη της; Εμείς λέμε όχι, σε έναν τέτοιο κόσμο. Αλλά εν πάση περιπτώσει, θα μπορούσε πραγματικά τότε να διεκδικήσει ισότιμες και αμοιβαία επωφελείς σχέσεις, αξιοποιώντας και τις αντιθέσεις ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες, αλλά και αξιοποιώντας τα θετικά αποτελέσματα που οπωσδήποτε προοδευτικά και σταδιακά θα έρθουν και στην Ευρώπη και σε όλη τη Γη, μια που η Ελλάδα δε θα έχει την τύχη να είναι η μοναδική που συγκρούεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συγκρούσεις τέτοιες, βαθύτερες ή λιγότερο βαθιές, θα αναπτύσσονται τα επόμενα χρόνια και στην Ευρώπη και αλλού.
Χειρότερα θα ήταν για το κεφάλαιο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για το λαό θα ήταν καλύτερα, πολύ καλύτερα. Αυτό σε όλη τη διάρκεια της εκλογικής εκστρατείας θα προσπαθήσουμε να το επιβεβαιώσουμε. Θα φέρουμε μόνο δύο παραδείγματα. Παράδειγμα ένα. Οι αγροτικές επιδοτήσεις που είχαν ημερομηνία λήξης και οι οποίες δόθηκαν στους αγρότες μόνο και μόνο για να πουλάνε φθηνά προϊόντα στις βιομηχανίες μεταποίησης και στους άλλους βιομήχανους.
Παράδειγμα δεύτερο. Όλα αυτά τα περίφημα κοινωνικά προγράμματα. Το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι», το πρόγραμμα της φύλαξης στα σχολεία ή των γυναικών που κάνουν τους τροχονόμους. Προσλήφθηκαν με τα προγράμματα αυτά με τα κοινοτικά ποσά, τελειώνουν τα κοινοτικά ποσά, τους πετάνε στους Δήμους, οι Δήμοι δεν τους πληρώνουν και πάει λέγοντας. Δειγματοληπτικά κοινωνικά προγράμματα έχουμε. Επομένως, εμείς καλούμε και εκείνους που δε συμφωνούν με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία - λαϊκή οικονομία, για αποδέσμευση, να ‘ρθουν μαζί μας. Είναι ανάγκη να δείξουν ότι επιθυμούν την αντεπίθεση, ότι επιθυμούν ένα σάλπισμα, μιας ανασύνταξης του κινήματος. Επιθυμούν να τιμωρήσουν. Να το πω για άλλη μια φορά με σαφήνεια και καθαρότητα. Δε χρειάζεται να συμφωνήσουν σε όλα μαζί μας. Άλλωστε κανέναν δεν μπορούμε να τον βάλουμε στο τσεπάκι μας. Να συμφωνήσουμε στην απειθαρχία και στην ανυπακοή. Παράδειγμα ένα και τελειώνω, τι θα γίνει με τη σύνταξη των γυναικών στα 65 χρόνια;
Είναι αίσχος κυριολεκτικά αυτό που γίνεται. ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, τα φερέφωνα της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των άλλων ψάχνουν νομικούς τρόπους για να ξεφύγουν. Το θέμα είναι πολιτικό, ταξικό, κοινωνικό. Η γενική τάση είναι συνταξιοδότηση στα 65, 67, 71. Δεν έχει σχέση με την ισοτιμία των δύο φύλων. Καμία σχέση με την ισοτιμία των δύο φύλων.
Ίσα-ίσα είναι ένδειξη της ανισοτιμίας των δύο φύλων η εξίσωση. Υπάρχουν βιολογικοί και κοινωνικοί όροι που απαγορεύουν την εξίσωση. Είναι άλλο πράγμα να πέσουν και τα όρια συνταξιοδότησης των ανδρών και των γυναικών. Θα υπάρχει και πρέπει να υπάρχει και στις συνθήκες του σοσιαλισμού η διαφορά των 5 χρόνων. Πολύ περισσότερο, το πάνε για επαγγελματικά ταμεία, τον δεύτερο στην ουσία ιδιωτικοποιημένο πυλώνα της ασφάλισης, που δίπλα στον κρατικό με τα ψίχουλα, ο δεύτερος είναι αυτός όπου οι εργαζόμενοι θα ανευρίσκουν πόρους και θα μοιράζονται συντάξεις ανάλογα με τους πόρους. Πρόκειται δηλαδή για ένα δεύτερο πυλώνα που καταργεί τα ταμεία τα επικουρικά. Είναι ο Προκρούστης και στην κατώτατη σύνταξη και τότε βεβαίως ανοίγει η όρεξη, για όσους μπορούν, του τρίτου πυλώνα, της καθαρά ιδιωτικής ασφάλισης. Θα κοροϊδεύουμε τον κόσμο; Ανυπακοή και απειθαρχία, για να μην εφαρμοστεί. Εμείς αυτό λέμε. Αυτό είναι πιο ρεαλιστικό απ’ το να λες πρέπει να συμμορφωθώ και να βρω τρόπους μεταβατικούς να κερδίσω χρόνο.
Και τέλος, το ΠΑΣΟΚ αυτό λέει, να μη θιγούν τα ώριμα δικαιώματα. Για να μην ομολογήσει ότι από εδώ και μπρος θα ισχύουν τα 65 χρόνια για όλους.
Με αυτά νομίζουμε ότι λέμε καθαρά τις θέσεις μας. Πιστεύουμε ότι οι θέσεις μας συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον. Θα συζητήσουμε πολύ και μέχρι τις Ευρωεκλογές. Όλα τα αποδεικτικά μας όπλα θα διαδίδονται πλατιά στο λαό».

Η συζήτηση με τους δημοσιογράφους

κα ΚΑΒΒΑΔΙΑ («ΕΡΤ»): Κυρία Παπαρήγα, ακούγεται η άποψη ότι σε συνθήκες κρίσης σαν αυτές που βιώνουμε σήμερα, υπάρχει μία τάση συντηρητικοποίησης της κοινωνίας! Ενστερνίζεστε αυτή την άποψη; Και αν ναι, σας φοβίζει μήπως αυτό εκφραστεί και κατά τις Ευρωεκλογές;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Σε συνθήκες κρίσης τη συντηρητικοποίηση τη διαδίδουν τα κόμματα εξουσίας, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες, που με τους επικοινωνιολόγους τους μονοπωλούν κυριολεκτικά την ενημέρωση του λαού και κρύβουν την αιτία της κρίσης.
Γιατί το θέμα είναι, που οφείλεται η κρίση; Εμείς λέμε ότι οφείλεται σε αυτούς που ζητούν από το λαό να κάνει θυσίες. Οφείλεται στην υπερκερδοφορία, στη συγκέντρωση του κεφαλαίου και όχι στη μείωσή του.
Δεύτερο. Τη συντηρητικοποίηση ή μάλλον την παρεμπόδιση στην ριζοσπαστικοποίηση την προκαλούν εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις ή και εάν θέλετε και δυνάμεις μέσα απ’ το συνδικαλιστικό κίνημα, οι οποίες λένε ένα το κρατούμενο, η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Συντηρητικοποίηση δεν καλλιεργεί η συμφωνία ΓΣΕΕ και ΣΕΒ; Όταν κάθονται στο ίδιο τραπέζι και λένε να βρούμε τρόπους, και μόνο που κάθονται στο τραπέζι, αυτό είναι καλλιέργεια συντηρητικής ψυχολογίας, αντιλήψεων κλπ. Ούτε κάτω από τον εθνικό ύμνο δεν πρέπει να βάζουν τις υπογραφές τους ΓΣΕΕ, ΣΕΒ και άλλοι.
Εμείς πιστεύουμε ότι η κρίση θα ανεβάσει το ριζοσπαστισμό πριν απ’ όλα σε σημαντικά τμήματα της εργατικής τάξης, που ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι όταν η κερδοφορία ανέβαινε αυτοί έπαιρναν 0,77 λεπτά την ημέρα αύξηση και τώρα που μειώνεται η κερδοφορία, δε φτωχαίνουν οι καπιταλιστές, τώρα τους λένε κυριολεκτικά να τα δώσουν όλα. Όχι μόνο όσο κρατάει η κρίση, αλλά και στην πορεία.
Εμείς πιστεύουμε ότι θα ισχυροποιηθεί το ριζοσπαστικό ρεύμα, γι’ αυτό κριτήριο του ριζοσπαστισμού είναι η δύναμη του ΚΚΕ και στις ευρωεκλογές και στις εθνικές. Αυτό θα φανεί στην κάλπη.
κ. ΑΛΕΙΦΕΡΟΠΟΥΛΟΣ («ΑΛΦΑ»): Εάν ο Πρωθυπουργός μπορεί να δηλώνει ή να φέρεται ως κουρασμένος μήπως είναι τώρα η ώρα να γίνουν διπλές εκλογές, ευρωεκλογές μαζί με εθνικές;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Εδώ είναι ένα παιχνίδι, ο καλός, ο κακός και ο άσχημος. Ο ελληνικός λαός πρέπει να νιώθει κουρασμένος από τη σημερινή Νέα Δημοκρατία, από το χθεσινό ΠΑΣΟΚ, από την προχθεσινή Νέα Δημοκρατία, από το προ-προχθεσινό ΠΑΣΟΚ και πάει λέγοντας. Απ’ την πολιτική τους δηλαδή.
Και εδώ πρόκειται για εκστρατεία αποπροσανατολισμού. Άλλος ρίχνοντας αυτό το χαρτί μπορεί να θέλει να εξασφαλίσει στήριξη. Άλλος το χρησιμοποιεί για να πει εγώ έχω μεγαλύτερο σφρίγος. Το ζήτημα είναι ποια συμφέροντα υπηρετείς και εκπροσωπείς. Ή θα είσαι με τα μονοπώλια ή με το λαό.
Για τις διπλές εκλογές: Το έχω πει πάρα πολλές φορές, δε φοβόμαστε τις εκλογές. Θεωρούμε ότι είναι μια κλιμάκωση ας πούμε της πάλης και της προσπάθειας αντεπίθεσης. Αλλά δεν αποπροσανατολίζουμε το λαό. Διότι την ώρα που τον καλούμε στις 2 του Απρίλη να νεκρώσει το παν και όχι μόνο, την ώρα που λέμε κάθε τόπος δουλειάς πρέπει να γίνει κάστρο πάλης, την ώρα που λέμε να ξέρουμε τι γίνεται σε κάθε εργοστάσιο σε κάθε επιχείρηση σε κάθε γραφείο, αν αυτή τη στιγμή λέμε να γίνουν εκλογές τότε ο άλλος θα πει «άσε να δω τι θα γίνει στις εκλογές και μετά βλέπουμε».
Γι’ αυτό όσοι βάζουν το θέμα των εκλογών στην πρώτη γραμμή θέλουν να προλάβουν το λαό.
κα ΨΙΛΛΟΠΟΥΛΟΥ (Τηλεόραση «ΑΠΕ»): Θέλω να σας ρωτήσω δύο πράγματα. Το πρώτο είναι επειδή μιλάτε για αντίσταση των εργαζομένων ανυπακοή απειθαρχία υπάρχουν όμως πλέον στρατιές ανέργων πλέον. Πώς μπορούν όλοι αυτοί οι άνεργοι οι οποίοι πολλές φορές δεν είναι και συνδικαλισμένοι να αντισταθούν το ένα.
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Ακριβώς το ΚΚΕ έχει συνέπεια, ενότητα λόγων και έργων και έχει μια συνολική διέξοδο. Γιατί πραγματικά όσο ριζοσπαστικά και αριστερά να φαίνονται μερικά συνθήματα αν δεν εντάσσονται σε μία διέξοδο… Εγώ θα σου πω μία φράση την οποία βεβαίως θα τη δεις σήμερα, τηρουμένων των αναλογιών και θα εξηγήσω κιόλας.
Ο Κολοκοτρώνης χτύπαγε μόνο τους Τούρκους ή και τους Κοτσαμπάσηδες; Και τους δυο. Άρα η απειθαρχία και η ανυπακοή συνδέεται όχι μόνο πάλη απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση γενικά και αφηρημένη αλλά και πάλη για ρήγματα για την ανατροπή του πολιτικού συσχετισμού για ουσιαστική και ριζική αλλαγή στην Ελλάδα. Γιατί όταν ανοίγεις ένα παράθυρο μπορεί να σου βγουν από την πόρτα. Βέβαια και αυτά δεν μπορεί να γίνουν δια μιας σε ένα βράδυ, αλλά πρέπει να εντάξεις αυτό τον αγώνα εκεί. Με αυτή την έννοια, όταν αυτό το πνεύμα της απειθαρχίας και της ανυπακοής γίνει πανελλαδικό και ριζώσει παντού τότε θα έρθει και η σύγκρουση με τη δική σου κυβέρνηση.
Και τέλος να πούμε. Δηλαδή πώς θα γίνει θα καθορίζουμε τη θέση μας από τις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αν αρχίσουμε έτσι τελειώσαμε. Βάλαμε ταφόπλακα. Γι’ αυτό μερικοί που λένε για μια «άλλη Ευρώπη» που λέει και το ΠΑΣΟΚ να μας πουν πώς θα είναι αυτή η «άλλη Ευρώπη». Δεν περνάει μέσα από σύγκρουση και από ρήξη; Περνάει μέσα από το Θαπατέρο, τον Μπράουν τον κ. Παπανδρέου;
κα ΨΙΛΛΟΠΟΥΛΟΥ: Αν κατάλαβα καλά η στρατηγική σας κατά κάποιο τρόπο είναι εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Σαφώς και η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει εκτός ΕΕ και η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία και άλλοι, αν αποφασίσουν οι λαοί να βγάλουν από τη μέση αυτούς που έχουν συμφέρον να υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση. Ταυτόχρονα όμως επειδή είμαστε ρεαλιστές και δε βαπτίσαμε το Δεκέμβριο εξέγερση ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι αυτό θα έρθει σε μία πορεία. Σαν αποτέλεσμα μικρών και μεγάλων διαδοχικών αναμετρήσεων. Με οργάνωση της πάλης, της κοινωνικής συμμαχίας με αποδυνάμωση των κομμάτων εξουσίας, με ενίσχυση του ΚΚΕ. Οπωσδήποτε οι νίκες θα είναι διαδοχικές, σταδιακές, αλλά η πορεία πρέπει να έχει ένα στόχο. Αλίμονο αν η Ευρώπη δεν μπορεί να ζήσει δίχως την Ευρωπαϊκή Ένωση.
κ. ΚΑΡΑΛΗΣ («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»): Πώς αντιμετωπίζετε το γεγονός ότι αρκετές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν πλέον ένα σαφή αντί - ευρωπαϊκό προσανατολισμό;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Καταρχήν τον όρο ευρωπαϊκό προσανατολισμό δεν τον χαρίζουμε σε κανένα κόμμα. Άλλο «ευρωμονόδρομος». Κόμμα διακήρυξης του «ευρωμονόδρομου» είναι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Ευρωπαϊκό προσανατολισμό έχουμε κι εμείς. Όταν λέμε για την Ευρώπη όπου κυριαρχεί το συμφέρον των λαών για την Ευρώπη του σοσιαλισμού αυτός δεν είναι ευρωπαϊκός προσανατολισμός; Όταν λέμε προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε ή λαοί όλων των χωρών ενωθείτε; Δεν είναι διεθνιστικός προσανατολισμός; Εμείς δεν κάνουμε αυτό που κάνουν ή έκαναν σε μας οι άλλοι να ανακατευόμαστε στα εσωτερικά. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι απολύτως φυσιολογικό στα κόμματα τέτοιου τύπου να μην υπάρχει ενιαία σκέψη, ενιαία δράση, να υπάρχουν διγνωμίες και διαπάλη. Δεν μπορούν να συμφωνήσουν και σε αυτά που ιδεολογικά ή πολιτικά συμπίπτουν. Από εκεί και πέρα τι κάνει η κάθε μερίδα ας «λουστούν» τον πολυκομματικό πλουραλισμό και την ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα».
κα ΤΑΣΟΥΛΗ («ΜΕΓΚΑ»): Ο Θόδωρος Πάγκαλος ρίχνει σήμερα νέα πυρά προς το Κομμουνιστικό Κόμμα. Είπε ότι η λογική του κόμματός σας δε συνάδει με το δημοκρατικό σύστημα της χώρας και σας κατηγόρησε ακόμα για το γεγονός ότι δε στείλατε κομματικό εκπρόσωπο στην κηδεία του Γρηγόρη Φαράκου. Θέλω ένα σχόλιο γι’ αυτό.
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Φαίνεται ότι ο Θόδωρος Πάγκαλος ετοιμάζεται για ένα νέο 509 ή 375. Επειδή τον ξέρω και έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς από πολλά χρόνια δεν αξίζει να ασχοληθείς μαζί του. Όμως αυτό που πιστεύουμε είναι ότι του έχουν αναθέσει καταμερισμό από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αν δεν του είχαν αναθέσει αυτόν τον καταμερισμό ειλικρινά θα ήταν ένα πολύ καλό υλικό, όσα λέει, για να γελάμε στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση.
Από την άλλη όμως μεριά κάθε φορά που λέει κάτι τέτοια νιώθουμε και μία χαρά και μία ελπίδα. Φαίνεται ότι ένας κόσμος του ΠΑΣΟΚ που είτε το εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ ή οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ, που έχουν ξεπεράσει προκαταλήψεις, λαϊκοί άνθρωποι, ανεξάρτητα αν θα μας ψηφίσουν ή όχι, έχουν το αυτί ανοιχτό και προσπαθεί να τους το βουλώσει με τον κλασικό αντικομμουνισμό. Μάλιστα είναι και ντροπή του την ημέρα της εκτέλεσης του Μπελογιάννη και των συντρόφων του να λέει τέτοια πράγματα. Δεν ντρέπονταν τη μέρα. Αλλά δε φαντάζομαι να το έχει υπόψη του αυτό. Μπορεί δεν ξέρω αλλά αμφιβάλω. Σάματι θυμάται και τον Οτσαλάν; Τίποτα δε θυμάται.
κ. ΣΙΔΕΡΗΣ («ΣΚΑΙ»): Δεν έχει δικαίωμα κα Παπαρήγα δεν έχει δικαίωμα ο κάθε Έλληνας και ειδικά ένα εκλεγμένο μέλος του Κοινοβουλίου να έχει την οποιαδήποτε γνώμη; Γιατί τον 509 και η δική σας επιστολή στον κ. Παπανδρέου που ζητάτε να τον επαναφέρει στην τάξη;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Δε ζήτησα κάτι τέτοιο. Τελικά λέμε ότι είναι θέμα πώς λειτουργεί το κάθε κόμμα. Εμείς θεωρούμε ότι κάθε ένας απλός Έλληνας βεβαίως μπορεί να πει τη γνώμη του. Κάθε βουλευτής ή στέλεχος κόμματος όμως οφείλει να ασκεί πολεμική με υπεύθυνο τρόπο. Και πείτε μου όλα αυτά τα χρόνια ή παραμονές εκλογών αν αρχίσουμε κι εμείς να λέμε ποιος σκότωσε ποιον και να βγάζουμε λίστες και να λέμε τι έκαναν πατεράδες, παππούδες και προπάπποι, αυτό θα βοηθούσε;
Είναι άλλο πράγμα να κάνεις μια συζήτηση ιστορική και πάλι και εκεί πρέπει με όρους επιστήμης να τοποθετηθείς και όχι με όρους μισαλλοδοξίας. Σήμερα ορίστε, είναι η επέτειος εκτέλεσης του Μπελογιάννη. Δεν θα μπορούσα και εγώ να πω ποιος ήταν Πρωθυπουργός όταν εκτελέστηκε ο Μπελογιάννης; Άλλο πράγμα οι ιστορικές μνήμες, δεν είμαστε υπέρ της λήθης, είμαστε υπέρ της διδαχής του παρελθόντος.
Αν θέλει ο Πάγκαλος και το ΠΑΣΟΚ να μας γυρίσει πίσω στο ‘49, στο ‘50, σε εκείνη τη 10ετία, δεν ξέρω αν θέλει, εμείς πάντως έχουμε πολλά για τη γούνα τους, αλλά δεν θα γυρίσουμε. Και προεκλογικά θα μιλάμε για την τριήμερη απασχόληση που επιβάλλουν, για τους μισθούς, τα μεροκάματα, για τον ευρωστρατό, για το ΝΑΤΟ. Δεν πρόκειται να τους μιμηθούμε.
κ. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ («ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ») : Κυρία Παπαρήγα στην ευρωκάλπη καλέσατε τους ψηφοφόρους να τιμωρήσουν το δικομματισμό και να μην εμπιστευτούν τα άλλα κόμματα. Ο πήχης πού μπαίνει για το κόμμα σας, με την ευρωεκλογή πόσων ευρωβουλευτών είστε ικανοποιημένοι;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Εμείς εδώ και πάρα πολλά χρόνια, σε πάρα πολλές αναμετρήσεις ξεκινάμε με το στόχο όσο γίνεται πιο ψηλά. Βεβαίως παίρνεις σαν βάση το ποσοστό των βουλευτικών εκλογών, των προηγούμενων ευρωεκλογών, το χαρακτήρα που θα πάρουν οι εκλογές, τις συγκεκριμένες συνθήκες. Όσο πιο ψηλά, τόσο πιο καλά για το λαό.
Το θέμα είναι ο λαός που βάζει τον πήχη. Αν ο λαός πει, δεν γίνεται τίποτε, αυτός ο πήχης είναι πολύ χαμηλά. Και τότε και το ΚΚΕ θα είναι χαμηλά. Εμείς πιστεύουμε ότι ο λαός πια θα βάλει ψηλά τον πήχη.
κ. ΑΛΕΙΦΕΡΟΠΟΥΛΟΣ: Αν ήρθε η απάντηση ή όχι στην επιστολή που στείλατε στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Όχι δεν ήρθε η απάντηση.
κ. ΑΛΕΙΦΕΡΟΠΟΥΛΟΣ: Θα τη δώσετε στη δημοσιότητα αν έρθει;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Την επιστολή; Φαντάζομαι θα τη δώσει και ο ίδιος, βεβαίως. Δεν νομίζω ότι θα υπάρχει τίποτε το απόρρητο. Το απόρρητο είναι δικό τους θέμα. Εφόσον τη δώσει ο ίδιος όπως κάναμε και εμείς, ακόμα καλύτερο.
κ. ΑΛΕΙΦΕΡΟΠΟΥΛΟΣ: Η οικονομική κρίση το τελευταίο διάστημα έχει αυξήσει πάρα πολύ την εγκληματικότητα. Υπάρχουν πολύ σοβαρά και μεγάλα φαινόμενα εγκληματικότητας, υπάρχει μια ανασφάλεια. Θεωρείτε ότι υπάρχει σοβαρό πλέον θέμα ασφάλειας των πολιτών;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Δεν θα συμφωνήσω ότι η κοινωνική κρίση αύξησε την εγκληματικότητα. Η εγκληματικότητα βεβαίως έχει αυξηθεί και χρόνο με το χρόνο αυξάνεται και οι άνθρωποι οι οποίοι προβαίνουν σε τέτοιες πράξεις και σκοτώνουν για 300 και 400 ευρώ, δεν είναι κάποιοι άνθρωποι που απολύθηκαν από ένα εργοστάσιο και πήγαν να σκοτώσουν έναν.
Είναι άνθρωποι οι οποίοι είχαν αντικοινωνική συμπεριφορά ενδεχομένως και εγκληματική τάση από πριν.
Μπορεί μετά από 5 χρόνια και 6 με το πέρασμα του χρόνου να έχεις τέτοια συμπτώματα αλλά τέλος πάντων δεν μπορούμε να πούμε εύκολα ότι αυξάνεται η εγκληματικότητα.
Τώρα η ασφάλεια. Καταρχήν το πρόβλημα που υπάρχει σήμερα είναι ως εξής, πάει ο άνθρωπος στη δουλειά του και του λένε ότι ξέρεις θα δουλέψεις τρεις μέρες και θα αμειφθείς για τις τρεις μέρες, με βάση ένα μισθό, τον οποίο ήδη, δεν τον άντεχες. Αυτό δεν είναι ανασφάλεια; Η ανασφάλεια ξεκινάει από την καθημερινότητα. Ανασφάλεια νιώθουν και αυτοί που προς το παρόν έχουν σταθερή δουλειά και διαισθάνονται ότι μπορεί σε ένα δύο χρόνια να μην είναι τα πράγματα έτσι. Επομένως ένα θέμα είναι αυτό.
Δεν θέλω να υποτιμήσω και τους κινδύνους που έχει κάποιος όταν είναι στον δρόμο και αισθάνεται κάποιο φόβο, βεβαίως και αυτό εντείνει την ανασφάλεια. Δυστυχώς όμως πού είναι το πρόβλημα; Όση καταστολή και να οργανώσουν, δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν ειδικά αυτό το πρόβλημα.
Δεν το υποτιμούμε καθόλου. Δεν το λύνει το ζήτημα να έχεις από έναν αστυνομικό ας πούμε, ιδιωτική αστυνομία γύρω σου. Διάβασα ότι όσους η αστυνομία συλλαμβάνει θα συλλέγει γενετικό υλικό. Μπορείς να συλλάβεις κάποιον κατά λάθος και από αυτόν θα παίρνεις το γενετικό υλικό; Μα είναι φοβερό.
κ. ΣΙΔΕΡΗΣ («ΣΚΑΪ»): Υπάρχει ένα αξίωμα που λέει ότι το 2009 είναι για τον καπιταλισμό ότι ήταν για τον υπαρκτό σοσιαλισμό το 1989. Πώς στέκεστε απέναντι σε αυτή την άποψη;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Κοίταξε, ο καθένας παίρνει ένα μικρόφωνο και λέει ό,τι θέλει. Όμως να πω είναι το εξής: Η κρίση θα πάει και πιο πέρα και στην Ελλάδα θα είναι πιο δύσκολα τα πράγματα, γιατί είναι σε μια λυκοσυμμαχία όπου οι ισχυρότεροι κυριαρχούν.
Η κρίση, λένε τα άλλα κόμματα, είναι και μια πρόκληση για να εκσυγχρονιστούμε. Η κρίση, θα πούμε εμείς είναι μια πρόκληση για να αντεπιτεθούμε.
Και ακριβώς πιστεύουμε ότι το 2009, το 10, το 11 θα πρέπει να επιταχυνθούν οι εξελίξεις προς όφελος του εργατικού, του λαϊκού κινήματος, της κοινωνικής συμμαχίας, του μετώπου, του γνήσιου ριζοσπαστισμού του ΚΚΕ.